Dit was mijn zeemansleven

 

…Aan de hand van foto’s en gegevens uit mijn ‘memoriaal’ heb ik mijn verhaal kunnen vertellen over mijn tijd op zee.
Wat overblijft zijn de sterke verhalen, ze berusten op waarheid.
Al zijn ze misschien hier en daar wat aangedikt.
Een kruiende vloed van herinneringen.

 

In 1976 kwam er al verandering in de manier van slepen en varen.
De ‘Tempest’ en de ‘Typhoon’ kwamen van de werf.

2014-09-07_174529

‘Tempest’ 1976 – 1993.

typhoon

‘Typhoon’1976 – 1993.

 

Heel ander type schepen dan waar ik op gevaren had.
Schepen die tot 1993 onder Wijsmuller vlag gevaren hebben om in 2013 nog steeds van eigenaar te veranderden.
In het jaar 2013 kwam voor de ‘Gundri’ (ex Typhoon) het einde.
Zij kapseisde op 05-11 in de Bonny River (Ni).
De ‘Tempest’ ging als ‘Indus’ op 04-07-2016 naar de sloper in Mumbai (Ind).
Weer een deel van Wijsmuller dat verdween.

2015-05-27_103044

Bugsier ‘Primus’ 2003 –

Een type schip die in 2003 nog nabebouwd werd voor Bugsier.

De ‘Amsterdam’ was ook al een verandering.
Ik ben, net als andere machinisten, aan boord geweest en heb met eigen ogen gezien dat er een controlekamer was, ongelofelijk!
Met daarin apparatuur die temperaturen uitlazen.
Deze zelfs in zwart of rood afdrukten: goed of fout.

2014-09-07_211519

‘Amsterdam’ 1974 – 1986.

Niets meer voelen of luisteren met je zaklantaarn of een schroevendraaier tegen je oor aan de carterdeksels of je iets onregelmatigs hoorde.
Dat je pas door de controlekamer de machinekamer in kon.
Geen vier uur lang herrie of gegil, of je moest zes op – zes af lopen, van uitlaatgassenturbines, gierende seperators, bulderende ventilatoren, jankende hulpmotoren en dreunende motoren.
Geen dampen van uitlaatgassen, smeerolie of gasolie.
Lampjes in plaats van toeters en veel geautomatiseerd.

Ik weet nog dat ik begon met varen en meester H. Andriesse aanhoorde toen hij sprak over stoommachines.
‘Dat was nog een mooie tijd’, volgens hem.
Ik zeg nu hetzelfde van de tijd dat ik met diesels voer.
De machinisten van tegenwoordig zullen dan hun hoofden schudden.

Nog kan ik weemoedig worden als ik een afbeelding zie van de schepen waar ik eens op gevaren heb.
Zoals deze van de ‘Cycloop’, met een andere naam, niet de vertrouwde kleuren in de pijp, onder een vreemde vlag, afgeleefd maar nog altijd robuust.

2016-12-30_135037

Hier als zeesleper in goed gezelschap.

2016-04-14_105444

Als havenboot werkzaam.

CYCLOOP02

Onder vreemde naam.

2015-05-15_222010

Onder vreemde vlag.

2015-05-15_200106

Wat gaat er gebeuren?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De schepen van Wijsmuller zaten immer goed in de verf.
Ze werden keurig onderhouden en dan doet het zeer ze, in den vreemde, verwaarloosd terug te zien.
Zoals de ‘Nestor’ in de haven Porto Torres op Sardinië.

Autosave-File vom d-lab2/3 der AgfaPhoto GmbH

2016-10-06_133240

nestor

normal_nestor~2

normal_nestor_1~2

Vergane trots.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkig zijn er ook uitzonderingen.
Hier ziet de ‘ex-Hector’ er uit om door een ringetje te halen.
En dat voor Grieken!

hector01

1_proud_amazon___patra_210709

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De ‘Simson’ die door dezelfde rederij Matsas werd overgenomen kreeg de naam ‘Pegasus’.
Helaas is ze na overname door een andere Griekse rederij, Lyboussakis, in de haven van Keratsini gezonken.
Door dezelfde rederij is ze weer boven water gehaald maar wat zal er verder met haar gebeuren?

simson9re

pegasus

pegasus2

Pegasus02

Ontdaan van masten.

2015-05-16_152046

simson21

Verdronken!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eens een trots schip, nu rijp voor de sloop.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De meeste schepen bestaan niet meer, ze zijn gesloopt of vergaan.
Alleen in herinneringen en verhalen blijven ze nog voortvaren.

Dit was het relaas, mijn ‘memoires’, over een tijd in mijn leven.
Ik weet dat ik een aantal personen, gebeurtenissen, of tijdsdelen niet goed zal hebben.
Zoals ik ook sommige mensen of momenten vergeten ben, soms komen die herinneringen en namen weer bovendrijven.

Een tijd die niet altijd bol stond van goede, mooie of fijne momenten.
Er waren er genoeg dat ik weleens dacht: waar ben ik aan begonnen?
Als je op je knieën op de plaat zit en je groen en geel ziet van zeeziekte.
Uren bezig was om iets doorgeslikt te krijgen.

Lange uren maakte in belang van schip en sleep.
Het scheepje op gang te houden door op de vreemdste uren reparaties te doen.
Zelfs eenzaamheid te ondervinden op de zeeën die je bevaart, ondanks dat je met ‘lotgenoten’ in het zelfde schuitje zat.
Collega’s die je ontvallen door hun werk.

Bovenal waren er ook de vriendschappen aan boord, al waren ze maar tijdelijk, het volgende schip gaf weer nieuwe.
Je was één bemanning, je had elkaar nodig, je leefde voor elkaar.
Er was nog kamaraadschap, de schepen waren de bindende factor.
Dat is wat ik aan de wal gemist heb.
Stoppen met varen, weer een sociaal leven hebben met je gezin en omgeving.

Toch heeft het leven op zee mij verrijkt, niet alleen met verre oorden, maar ook geestelijk.
Je leert jezelf kennen.
Ik ben niet ‘kerkelijk’, maar deze woorden waren treffend:

“hij die wil leren bidden, moet naar zee gaan”

Op zee ben ik nooit bang geweest, het schip was mijn thuis.
Ze heeft mij al die tijd beschermd.

IMG-20160101-WA0009

R.C. Visman – 2016

Bureau Wijsmuller was goed voor zijn mensen, het was één grote familie.

Mannen die voor het bedrijf stonden en er voor wilden werken.
Zowel op de schepen als op de wal, die saamhorigheid is altijd kenmerkend geweest.
Gemopperd werd er altijd, op alles en iedereen.
Het is een goed leven geweest op zee.

 

 

Als kind droomde ik daar van.
Wat wist ik nog als kind?

 

Comments

  1. Rob, schitterend stuk van je leven, mooi beschreven, mijn complimenten!!

  2. Margery Holmes says:

    Dear Rob,
    I have just found your e-mail and was delighted to read the ‘English version’ of your memoires and have sent it onto Graham, who will also be interested to read it but more than that, he will be able to relate to it. The piece you wrote ‘I belong to no church but these words are true, anyone who wants to know the meaning of prayer, should go to sea’, very moving. This is so true and so profound and it brought tears to my eyes. People who come home from work every day and sleep in their own bed each night, can’t appreciate the dangers of life at sea. There is no back door to escape from if the worst happens. The most astonishing question I have been asked was, ‘does Graham only go to sea in the summer?’ Sure, the sky was always blue and the sun was always shining and the sea was always calm.
    I can see however, that in spite of the difficulties and the dangers and the lonliness of your job, you look back on your life at sea with affection, for the experience, the cameraderie with your colleagues and the feeling of ‘family’ with the company.
    Thank you for taking the time to translate your writing, I appreciate it very much. It is frustrating not to be able to understand or communicate completely but it can sometimes be overcome. When we were in France last month, staying with our French friends, Graham spoke in English to Robert and Robert spoke to Graham in French and they understood each other very well, because they discussed cars, engines, farming, tractors, etc., so there were similar words in both languages and I think a glass or two of red wine helped too!!
    Thank you again.
    with best wishes
    Margery.

Geef een reactie