Stappen

 

…Dit woord is al een paar maal in mijn verhalen benoemd: stappen.
Maar geen enkel smeuïg stukje is er over geschreven.
Toch is het een essentieel gebeuren tijdens de vele sleepreizen.
De jus van ontspanning na dagen van eentonige dagritmes.
Het zijn meestal delicate onderwerpen en moet je er voorzichtig mee omgaan.
Zelfs na al die jaren.

Eén enkel voorval moet kunnen.
Het is maar goed dat daar geen beelden van zijn.

Wachten in Duinkerken.

 

Duinkerken was de plaats waar we met twee schepen lagen te wachten tot de sleep gereed was.
’s Avonds gingen we met een groep stappen.
We kwamen terecht in een café: Chez Tony.
Het was daar vol en gezellig, een klein café…ja, hoor….aan de haven.
Een onder-de-gage had daar ‘snuitjeswerk’ en ik profiteerde daarvan.
Die jongen hield niet van drank en schoof de aangeboden drankjes ongemerkt naar mij door!

Het booreiland ‘Neptune I’ met op de achtergrond de afbouw van de ‘Atlantic Star’ van de ACL-lijn.

 

Zoals geschreven het was daar aangenaam toeven en iedereen praatte met elkaar, al is mijn Frans erbarmelijk.
Opeens rumoer aan de tap.
Een ander bemanningslid kreeg onenigheid met een Fransman over een dame.
We wisten hoe hij kon reageren als hij teveel op had en sprongen naar hem toe.
Door de drukte waren we er niet snel genoeg bij en glipte hij als een stuk zeep omhoog.
Onderwijl maaide hij met zijn armen over de toog, het glaswerk en drank vloog overal heen.

Glaswerk.

De Fransman en de dame maakten dat ze weg kwamen.
Anderen wilden zich met ons bemoeien.
Ook de eigenaresse van de zaak meende met behulp van een kruk de orde te kunnen herstellen.
Helaas, er was teveel volk binnen en kreeg ze de kruk niet opgetild om te zwaaien.

Zo snel als het voorval begon, zo snel was het weer rustig.
De Fransen vertrokken en wij….?
Wij begonnen de rommel op te ruimen.
De scherven bijeen vegen, dweilen, glazen spoelen en wegzetten en het meubilair weer terug plaatsen.
Zoiets had de barvrouw nooit meegemaakt en stond met open mond toe te kijken.

Ze bood ons zelfs nog een drankje aan.
Daarna moesten we resoluut de tent verlaten.

Even verder stond het bemanningslid met een beteuterd gezicht te kijken.
We gingen als groep weer naar boord terug.
Ineens waren we de veroorzaker van het gebeuren kwijt.
Een eind terug lag hij op het trottoir zijn roes al uit te slapen.

De volgende dag voeren we uit.
We werden niet uitgezwaaid.

 

Geef een reactie