Welke?

 

…In de ‘Blauwe Wimpel’ van januari 2017 stond een artikel dat ik kan onderschrijven.

 

 

Ook ik verbaasde mij erover dat er van de rederij ‘Bureau-Wijsmuller’ niets meer bestaat dan alleen maar herinneringen.

 

 

Terwijl die naam toch wereldfaam genoot, respect uitstraalde en behoorde tot ‘Hollands Glorie’.
Ze leeft nog voort in verhalen van mannen die er ooit bij gevaren hebben.
Zoals ondergetekende die zijn belevenissen bij dit bedrijf nog uit de vergetelheid rukt.
Allemaal ten faveure van zijn nakomelingen.

Zoals ik in mijn stukje ‘Vergeten’ op deze site al schreef: niets herinnert meer aan Wijsmuller.
Hoogstens wat foto’s en modellen in musea.
Bij een enkele enthousiasteling die alles bij elkaar probeert te vergaren van deze maatschappij en een vraagbaak voor velen is geworden.
Mannen die niet in het verleden leven maar trachten dit onderwerp naar het heden te brengen, zelfs naar de toekomst toe.

Het zusterschip de ‘Gelderland’. Pasteltekening: Thijs Zwart

 

 

Waar drijft nog ergens een stuk nostalgie dat nog niet vergaan of gesloopt is van Wijsmuller?

De ‘Hector’ wordt genoemd, zelfs de ‘Groningen’, als ze nog drijft, komt voor in het behoud van het roemruchte verleden.
Het Wijsmuller verleden.

 

 

Er is nog steeds belangstelling voor die tijd, gelet op het aantal bezoekers van mijn site.

De ‘Holland’ van Doeksen.

Vele landen koesteren hun maritiem verleden, alleen in Nederland slopen we die of verkopen ze.

De ‘Elbe’ van L.Smit & Co Internationale.

De ‘Hudson’ van diezelfde maatschappij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Al ontkomen een aantal zeeslepers daar aan: zoals de ’Holland’, ‘Elbe’, ‘Hudson’, ‘Thames’ en ‘Clyde’.
De laatste twee varen nu als luxe jachten rond.

De ‘Thames’ omgebouwd als het luxe jacht ‘Itasca’.

De ‘Clyde’ als luxe jacht ‘Seawolfe”.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het rijtje is geen woord Wijsmuller bij.
De ‘Groningen’ of ‘Hector’ zouden prachtig hierin passen.
In hun thuishaven: IJmuiden.

Keurig onderhouden de ex-‘Hector’.

Dhr. L. Bersee breekt een lans om het Wijsmuller verleden onder de aandacht te brengen.
Nog steeds ziet hij de opvarenden als stevige kerels.
Kerels waar hij huizenhoog tegenop keek.
We zijn vereerd, maar het was gewoon je werk en zaten als lotgenoten op zo’n schip, maandenlang.
We hebben er zelf voor gekozen.
Twee dagen voor Quessant volle bak draaien en niet vooruit komen en zo zijn er meer voorbeelden.
We waren mannen van de ‘lange tros’.
Het was je taak de boel, zowel aan dek als in de machinekamer, heel te houden; allemaal in het belang van schip en sleep.

Er werd volop gemopperd, maar waren trots als de klus geklaard was.
Trots op de schepen, onze schepen met hun geroemde namen.
Wij als bemanning maakten ze befaamd.
Nu, vele jaren later, doet het je nog steeds wat.

De verhalen worden steeds mooier over stappen, bergingen, sleepreizen, mislukkingen en tragedies.
Een zeemansleven zit vol anekdotes.
Het zou mooi zijn die weer op een Wijsmuller schip aan te horen.

‘Christophoros’ was ooit de ‘Junior’.

Dat zal dan op de ‘Hector’ (Amazon) of de ‘Junior’ (Christophoros) moeten gebeuren, meer smaken drijven er niet meer.
Ook de ‘Groningen’ is definitief verdwenen.

Hopelijk zijn de Grieken nog zuinig op ons verleden!

 

Geef een reactie