Welke?

 

…In de ‘Blauwe Wimpel’ van januari 2017 stond een artikel dat ik kan onderschrijven.

 

 

Ook ik verbaasde mij erover dat er van de rederij ‘Bureau-Wijsmuller’ niets meer bestaat dan alleen maar herinneringen.

 

 

 

Terwijl die naam toch wereldfaam genoot, respect uitstraalde en behoorde tot ‘Hollands Glorie’.
Ze leeft nog voort in verhalen van mannen die er ooit bij gevaren hebben.
Zoals ondergetekende die zijn belevenissen bij dit bedrijf nog uit de vergetelheid tracht te rukken.
Allemaal ten faveure van zijn nakomelingen.
Zoals ik in mijn stukje ‘Vergeten’ op deze site al schreef: niets herinnert meer aan Wijsmuller.
Hoogstens wat foto’s en modellen in musea.

Bij een enkele enthousiasteling die alles bij elkaar probeert te vergaren van deze maatschappij en een vraagbaak voor velen is geworden.
Mannen die niet in het verleden leven, maar probeerden dit onderwerp naar het heden te brengen, zelfs naar de toekomst toe.

 

 

 

 

Waar drijft nog ergens een stuk nostalgie van Wijsmuller, dat nog niet vergaan of gesloopt is?

 

 

 

 

 

 

De ‘Hector’ werd genoemd.
Zelfs de ‘Groningen’, als ze nog ergens drijft, kwam voor in het behoud van de roemruchte historie.
Het Wijsmuller verleden.

 

Bewaren

 

 
Er is nog steeds belangstelling voor die tijd, gelet op het aantal bezoekers van mijn site.
De tijd schrijdt onherroepelijk voort, daar kan geen Wijsmullerboot tegenop slepen.

 

Vele landen koesteren hun maritiem verleden, alleen in Nederland slopen we die of we verkopen ze gewoon.

 

Een aantal zeeslepers ontkomen daar aan: zoals de ’Holland’, ‘Elbe’, ‘Hudson’, ‘Thames’ en ‘Clyde’.
De laatste twee varen nu als luxe jachten rond.
Waarom geen ‘Willem Barendsz’ of ‘Jacob van Heemskerck’, het waren toch ook sierlijke schepen!

 

In het rijtje museumschepen is geen woord Wijsmuller bij.
De ‘Groningen’ of ‘Hector’ zouden prachtig hierin passen.
In hun thuishaven: IJmuiden.

 

Dhr. L. Bersee breekt een lans om het Wijsmuller verleden onder de aandacht te brengen.
Nog steeds ziet hij de opvarenden als stevige kerels.
Kerels waar hij huizenhoog tegenop keek.

 

Werk

 

We zijn vereerd, maar het was gewoon je werk en zaten als lotgenoten op zo’n schip, maandenlang.
We hebben er zelf voor gekozen.
Twee dagen voor Quessant volle bak draaien en niet vooruit komen en zo zijn er meer voorbeelden.
We waren mannen van de ‘lange tros’.
Het was je taak de boel, zowel aan dek als in de machinekamer, heel te houden; allemaal in het belang van schip en sleep.

Er werd volop gemopperd, maar waren trots als de klus geklaard was.
Trots op de schepen, onze schepen met hun geroemde namen.
Fier onder de ‘zwart-wit-blauwe’ bedrijfskleuren.
Wij als bemanning maakten ze befaamd.
Nu, vele jaren later, doet het je nog steeds wat.

 

Verhalen

 

De verhalen worden steeds mooier over stappen, bergingen, sleepreizen, mislukkingen en tragedies.
Een zeemansleven zit vol anekdotes.
Het zou mooi zijn die weer eens op een Wijsmuller schip aan te horen.

 

Welke?

 

 

Dat zal dan op de ‘Hector’ (Amazon), de ‘Junior’ (Christophoros), de ‘Assistent’ (Kriton) of de ‘Cornelis Willem’ (Hydra) moeten gebeuren, meer smaken drijven er niet meer.

 

Opvallend is wel dat de kleinste schepen van de Wijsmuller vloot het langst hebben vol gehouden.
Tenminste wat daar nog van bekend is?
Hopelijk zijn de Grieken nog zuinig op ons verleden!

De ‘Groningen’ is definitief verdwenen, maar hoe zit het met de ‘Nestor’?

 

In 1981 ging ze onder een andere vlag varen.
Weer een schip dat uit de Wijsmuller boeken verdween.

 

Als een spookschip doemde de ‘Nestor’ weer op als een ‘lig-in-de-weg’ in de haven van Porto Torres (Sardinië).

 

Na vele jaren half gezonken in de haven gelegen te hebben, is ze weer boven water gehaald.
Zal de ‘Nestor’ ooit nog naar IJmuiden terugkeren?

Helaas, dat gaat niet gebeuren.
Het oordeel is geveld, de snijbrander heeft haar verwoestende werk in januari 2020 volbracht.

Weer een deel van Wijsmuller dat voorgoed is verdwenen.

 

Wederganger

 

Ben wel aan het somberen over de verdwenen vloot van ‘Wijsmuller’, maar dan is er ineens een sprankje hoop.
Een bericht in ‘Towingline’ van april 2026, een e-magazine over schepen.
Trouw lees ik de bijzonderheden van de hedendaagse zeevaart en de ontwikkelingen op dat gebied.
Soms gaat het ook over nostalgische onderwerpen.

 

Een verhaal over de ‘Aurelia’ bijvoorbeeld.
Bij het zien van deze impressie herkende ik de romp van een sleepboot.
Het artikel bleek te gaan over de ‘Titan’ van Wijsmuller.
De ‘Titan’?
Dat schip uit 1956 waar ik ooit op gevaren heb!
De ‘Titan’ die voor het laatst in 2006 nog ergens als ‘Titan-A’ werd gespot.
Ze was toch allang uit de vaart, gesloopt en vergeten?

 

De ‘Titan’, ze leeft nog!
Al zal het niet meer zijn zoals ik haar kende.
Ze wordt volledig verbouwd, de opbouw is eraf gesloopt, het achterdek kaal gemaakt, geen stoere schoorsteen meer en de masten verdwenen.
Ze moet nu gaan varen als een groene plezierschuit, geen enkele uitstoot van CO2.

 

Hoe was het in mijn tijd op de ‘Titan’?
Er was geen plek voor een makkelijke stoel op het achterdek.
Alles was functioneel, het was een werkboot.
Met twee motoren die, bij volle kracht in de sluizen, de CO2 eruit liet bulken.
Kracht.

 

Nu gaat ze een jacht worden.
Alles gericht op luxe en comfort.
Met motoren aangepast op het nieuwe varen.
Officieel bestaat ze nog niet, alles zit nog in de ontwerpfase.
Toch doet het mij deugd dat ze niet verloren is gegaan, dat er nog steeds een boot van Wijsmuller onherkenbaar rondvaart.
Zelfs de filosofie erachter, die recht doet aan een fijn schip, kan ik begrijpen.

‘De kern van het project wordt gevormd door een fundamentele vraag: wat betekent het om de wereld rond te reizen zonder een spoor achter te laten?

De restauratie van de Wijsmuller sleepboot ‘Titan’ is één van die projecten.
De ‘Titan’, oorspronkelijk gebouwd in 1956, stond bekend om zijn sterkte, betrouwbaarheid en opmerkelijke zeewaardigheid.
Sleepboten zijn van nature overgeconstrueerd voor veiligheid en duurzaamheid.
In plaats van die erfenis te vervangen, hebben we ervoor gekozen daar mee te werken.
De originele romplijnen zijn behouden, niet uit nostalgie, maar omdat ze nog steeds een niveau van prestatie en veiligheid vertegenwoordigd dat vandaag de dag nog relevant blijft.
Wat veranderde is alles eromheen.
Het schip wordt opnieuw ontworpen als een jacht van hoge internationale standaard.
Niet door de oorsprong te verbergen, maar door deze te verheffen.
De robuustheid van een werkende sleepboot vormt de basis voor comfort over lange afstanden en een ander soort luxe.

Wie had ooit kunnen bevroeden dat dat de ‘Titan’ nog kon overkomen!