Gedichten

 

…Hoe ik er aan gekomen ben weet ik niet, maar de eerste twee ‘Engelse’ gedichten zijn me altijd bijgebleven, mogelijk dat ze ooit eens in het zeekrantje ‘Wacht te Kooi’ gestaan hebben?

poort

Hemelpoort.

 

Dit krantje kwam regelmatig, waar ook ter wereld, gelijk met de persoonlijke post aan boord en was gedrukt op luchtpostpapier, heel dun en licht.
Het eerste gedicht was:

In times of war and not before
God and sailors we adore ashore
But, when war is over and peace remitted
God is forgotten and the sailors quitted.

Met hulp van anderen toch de juiste woorden van dit gedicht gevonden.

Het tweede is wat moeilijker en langer, omdat ik dat ooit ergens gelezen heb.
Er ontbreken wel een paar regels aan volgens mij.
Ik heb mijn eigen woorden gebruikt.

A man came to Petrus gate
And asked him for his rate
Petrus asked: ‘what have you done on earth’
‘I was sailor, no more worth’
Petrus opened his gate so well
‘Come on in, you have had already your hell’.

Het zal wel geen correct Engels zijn, maar de essentie spreekt er wel uit.
Vervolgens vind je een gedicht waar het bovenstaande mogelijk is uit voortgekomen.
Was dat dan het juiste gedicht?

A man knocked at the heavenly gate, his face was scarred and old.
He stood before the man of fate for permission to the fold.
‘What have you done’, St. Peter asked to gain admission here.
‘I’ve been a sailor, sir, for many and many a year’
The pearly gates swung open wide, St. Peter touched the bell:
‘Come in and choose your harp’, he said: ‘you’ve had your share of hell’.

De twijfel blijft en wordt nog versterkt door het volgende gedicht dat ik van een Engelse vriendin van mijn vrouw mocht ontvangen.

A Sailor’s Thoughts
Lost in the middle of nowhere
We’re doomed to spend our time
In the land that God forgot.

Down with the Navy and the officers too
Down where a man gets blue,
Down in the middle of nowhere
A thousand miles from you.

We sweat, we freeze, we shiver
It’s more than a man can stand,
We’re not convicts
But we’re defenders of our land.

We’re members of the Navy
Earning our meager pay
Guarding people with millions
For two and a half (dollars) a day.

Sleeping only with our memories,
Waiting to see our girl,
Hoping while in the Navy,
She won’t marry our pal.

But when we get to heaven,
St. Peter will give this lovely yell
Let the boys from the Navy in,
THEY’VE SERVED THEIR TIME IN HELL !



Was het leven aan boord een schip wel een hel?
In oorlogstijd wellicht, gevoed door angst.
Leven aan boord in mijn tijd was hard werken en gaf weinig rust, toch gaf het geborgenheid en een zekere regelmaat.

Nu denk ik er mild over, het was een avontuurlijke tijd.

 

Comments

  1. Jaap Vijfhuize says

    Rob,
    Het gedicht heb ik iets anders geleerd. en wel als volgt.

    In times of war,and not before
    god and the sailors we adore ashore
    but,when war is over and peace remitted
    God is forgotten and the sailor quitted.

    Strekking is hetzelfde en is absoluut waar Groeten Jaap

Geef een reactie